Internetvrijheid in 2012: hoe vrij zijn we eigenlijk?

De digitale wereld; ik heb deze al eens vergeleken met het Parijs van 500 jaar geleden. Waar we nog zochten naar een goede infrastructuur om een samenleving op te bouwen die voortgang stimuleerde en ruimte bood om het individu zich te laten ontwikkelen. Heel lang geleden gebeurde dit op kleine schaal, in kleine groepjes mensen die samen een stam vormden. In de middeleeuwen deden we dit al in veel groter verband en inmiddels kunnen we wereldwijde verbindingen leggen. We staan op de rand van een 'revolutie' waarbij we gezamenlijk en wereldwijd kunnen communiceren en samenwerken. En tegenwerken. Maar, zonder die tegenwerking is er ook geen incentive om vooruitgang te boeken. 

Je ziet het al in de ontwikkeling van apps.  Met een online scanner kun je bekijken of een app veilig is. Daarnaast is het belangrijk om te ‘onderzoeken’ hoeveel mensen de betreffende app hebben gedownload en wat de feedback is. De kracht van de massa is groot. Bovendien worden er apps ontwikkeld vanuit de gebruikersgemeenschap. De oplossingen zijn passend, de creativiteit is bewonderenswaardig. Ook die van cybercriminelen, overigens.  Door middel van samenwerkingsverbanden en zelfontwikkeling schrijven zij steeds ingenieuzere codes. De digitale wereld maakt meer en meer onderdeel uit van ons leven. Ineens is digitale veiligheid niet zomaar meer een noodzakelijk kwaad, maar een vereiste. Om jezelf of je organisatie te beschermen én de continuering te waarborgen.

Wat zijn waarden en normen eigenlijk? Cybercriminaliteit kent veel vormen. De vraag is: wanneer gaat het om criminaliteit? Als 141,3 telefoons afgetapt worden door overheid en providers door spionagesoftware (Carrier IQ ), zonder dat de gebruiker dat weet. Bijvoorbeeld. Aan welke kant van de grens van de gerechtigdheid ligt dat? Als overheden fundamentele rechten ten aanzien van privacy niet respecteren. En grote vendoren die veiligheid niet als hoogste prioriteit hebben (verborgen agenda van grote bedrijven) en een onderlinge strijd uitvechten met als hoofdprijs zoveel mogelijk winst. Over de rug van de consument.

‘Hidden agenda’s’

De groeiende mogelijkheden en behoefte om informatie met elkaar te delen, brengt 'hidden agenda's' snel aan het licht. Onderling contact met 'vertrouwensrelaties' en andere verificatiemiddelen helpen ons te bepalen of iets nu echt 'goed' is voor ons. Hacktivisten proberen de waarheid naar boven te brengen. Vaak met succes, zodat de wetgeving onder druk wordt gezet om vraagstukken juridisch onder de loep te nemen. Gebruikers beseffen vaker hoe belangrijk het is om gezond verstand niet alleen te gebruiken, maar dit op digitaal vlak ook te ontplooien en proactief in te zetten. Diginotar maakte bijvoorbeeld niet eens gebruik van een antivirus! 

Er komen niet alleen nieuwe wetten, maar ook nieuwe waarden en normen die passen bij onze digitale samenleving en onze veiligheid waarborgen.  Zo kunnen we in alle 'vrijheid' bewegen op het internet en vooruitgang realiseren. Maar 'vrijheid' kent ook een nieuwe definitie. Want zoekmachines die ons bijvoorbeeld gepersonaliseerde informatie verschaffen geven ons geen vrijheid. Integendeel;  ze belemmeren ons en houden ons onwetend. Want je weet immers niet wat je niet weet. Je moet ook in aanraking komen met zaken die je niet weet en waar je niet naar zoekt. Gebruikers zullen zich hier steeds meer bewust van worden en zoeken naar aanbieders die hieraan gehoor geven. Of ze gaan dit zelf invullen.

Zodra we door krijgen dat organisaties of overheden iets doen wat niet strookt met privacy wordt dit onmiddellijk gecommuniceerd. Apple haalde afluisterapparatuur uit zijn Iphone, Facebook paste haar beleid aan, net als Google. Diverse grote bedrijven moesten verantwoording afleggen. SOPA geeft overheden en bedrijven de mogelijkheid om internetgebruik dusdanig in te perken zodat gebruikers belemmerd worden in wat ze willen; in (relatieve) vrijheid met elkaar communiceren en informatie delen. Door kennis en vaardigheden te ontwikkelen, kunnen we onze vrijheid beschermen van cybercriminelen en belanghebbenden die bepalen welke informatie van ons gedeeld en gebruikt kan worden. Want het gaat tenslotte om 'onze' informatie!

Digitaal geld

Het digitale geld wordt steeds belangrijker; grote organisaties investeren heftig in de ontwikkeling van hiervan. Zoals American Express. Ook mobiele betalingen worden steeds meer van belang. Virtuele goederen kopen is een ander teken van het samengaan van de virtuele wereld in de fysieke wereld. Virtueel geld en het platform om dit te verwerken worden steeds dominanter. Dus ook de beveiliging eromheen. We zien dat het eigenlijk kinderlijk eenvoudig is om bankrekeningen te plunderen, identiteiten te stelen, te hacken en netwerken te infiltreren.  De belangrijkste taak die gebruikers hebben is dan ook zich informeren en vaardigheden (verder) ontwikkelen. Middels nieuwe technologieën, hardware en software, manieren van communiceren en delen leren we dat ook. Door vallen en opstaan, dat wel. En daar zit dus onze zwakheid.

Groeiende behoefte om met elkaar in verbinding te zijn 

De focus in 2012 wordt op het combineren van alle hardware en tools, zoals je Iphone met je Ipad en je Itouch.  Steeds vaker zetten we informatie in Icloud. We delen meer en meer met familie en vrienden en communicatie en samenwerking is direct en realtime.  Ook je smartphone, tablet en laptop worden voorzien van apps en via Cloud-aanbieders, zoals Google, verbonden. Voor bedrijven wordt interne kennis over een veilig netwerk steeds essentiëler. Maar ook een netwerk opbouwen van vertrouwensrelaties en verificatiemiddelen, om betere keuzes te maken en veiligheid te kunnen maximaliseren, is van belang.  Om zo de continuïteit te kunnen waarborgen.

Beveiliging speelt een steeds grotere rol en cybercriminaliteit zal zich professioneel verder ontwikkelen. Als reactie hierop zullen consumenten, organisaties en overheden hun digitale kennis en vaardigheden meer uitbreiden. Zodat we uiteindelijk met z’n allen een infrastructuur creëren waarin we wereldwijd veilig kunnen communiceren en samenwerken.  Een digitale wereld waarbij gebruikers het evenwicht bewaren welke normen en waarden horen bij onze digitale cultuur en waar onze vrijheid gewaarborgd wordt.

Make believe

Make believe

Cloud. Geen hype. Geen cult. Maar als we 'ze' moeten geloven, een goedkopere en betere digitale toekomst. Wie zijn  'ze'? Google? De autoriteiten? De gebruikers? In april lagen er diverse bedrijven plat vanwege de storing bij Google en vandaag nog bij Microsoft. Gelukkig wordt uitgebreid uit de doeken gedaan hoe je dit soort storingen kunt overleven en dus toch gewoon 'volledig' kunt vertrouwen op de wolk. Niet dat je normaal gesproken een wolk vertrouwt; behalve als je een engel bent. Zoals Google. Hoewel de meningen erg verdeeld zijn over de betrouwbaarheid van onze engelen die cloud aanbieden. De engelen hebben vaak een soort onbegrijpelijke 'bewaarzucht'. 

Google verzamelt bijvoorbeeld locatie en unieke nummers van wifi-routers en tevens al jaren als bijvangst de payload data van onversleutelde draadloze netwerken. Hieronder vallen e-mails, medische gegevens en financiële data. Volgens Google is dit per abuis gebeurd en is deze data reeds vernietigd. In Amerika is Google al verwikkeld in een rechtszaak over het oogsten van payload data. 

Mijn data is niet meer mijn data

Licht en luchtig dachten we bij cloud; weinig kosten  en lekker buiten de deur. Beetje verdelen,  het komt allemaal best goed. Maar we weten toch dat voor niets de zon op gaat, of zijn we dat alweer vergeten? Telkens als er iets nieuws komt, geloven we het weer. They make us believe it, of: we like to believe in make believe. Ik geloof in de cloud. Ik geloof ook dat we gebruik moeten maken van de digitale ontwikkelingen, zeker als dit positieve invloed op het energieverbruik heeft.   En kostenbesparend is,  wat voor bedrijven in de huidige economische situaties in veel landen voor continuïteit zorgt. Maar ik vertrouw het niet als onze data en onze privacy hierdoor niet langer 'veilig' zijn. Als men mij niet kan garanderen dat anderen geen toegang hebben tot mijn data, geef ik mijn data dus in feite over aan onbekenden. Data die cruciaal is voor de continuïteit. Data die de core is van competenties. Data van mijn klanten. De cloud zoals deze nu wordt aangeboden, is make believe. Mijn data is niet meer mijn data, maar ik ben er wel verantwoordelijk voor en dus aansprakelijk als data van mijn klanten op straat ligt. Want ik moet zelf controleren dat de providers er goede beveiliging op na houden. Succes iedereen…

Misschien moet ik straks wel abonnementskosten betalen voor het gebruik van mijn eigen data. Dan krijgen we een nieuw specialisme; datageneratoren die data in de cloud zetten en datagebruikers die in de fysieke wereld de data omzetten in acties. En dan heeft de aanbieder de touwtjes in handen; zij geleiden de data via hun netwerk en bepalen dus wat er mee wordt gedaan en waar het staat.

Ik zie het zo voor me:

Handen met touwtjes

Wolk

Poppetjes aan touwtjes

Rommelen

Dat vinden de autoriteiten natuurlijk weer niet leuk. Die gaan dan rommelen in de data (Patriot wet van de US), want zij staan natuurlijk boven Google. Denken ze. Maar als Google zijn gewicht in de strijd gooit, zucht en kreunt het recht. Want Google is al veel verder dan de jurisprudentie. Die staat nog in de kinderschoenen, zoals blijkt in de praktijk (Wet van 1995 Directief Databescherming 95/46/EC). En ook het aanpassen van gebruikersvoorwaarden geeft aanbieders rechten om met jouw data te doen wat ze willen. En die wijzigingen hoor je pas als ze al zijn doorgevoerd, zoals onlangs bij één van de grootste social network aanbieders gebeurde. Maar wat een opluchting, zij hebben het teruggedraaid…

Daarnaast komt dat ik zelf moet weten waar het mijn data staat, want het is tegen de wet dat de data buiten Europa wordt bewaard. Hoe kom ik daarachter dan als providers niet willen/kunnen zeggen waar mijn data is? Of als er een overname is door een Amerikaans bedrijf? Of als mijn data wel in Europa staat, maar beheerd wordt door een op de Amerikaanse beurs genoteerde organisatie?

Gelukkig dat ook Google ergens op kantoor een bordje heeft hangen met de woorden: we don't do anything evil.  Of iets in die trend. Maar wat als degene die aan de macht zijn, andere waarden en normen hebben… wat dan?

Wat als zij een bordje ophangen met: de wereld zal geschokt zijn, met wat ik ze ga laten zien. Als soort van evil promise na acties waarbij de wet overtreden is. 

Dat is geen wereld van make believe. Dat was  onlangs nog in het nieuws. Data kan in de cloud, zolang je de cruciale data maar bij je houdt en de vaardigheden om je onafhankelijkheid en continuïteit te waarborgen. Stay in control. In our world only the sun comes up for free. Gemak heeft altijd een prijs en dat is prima. Maar weeg af wat de 'kosten' zijn, niet alleen de financiële. De virtuele wereld lijkt op een wereld van 'make believe', van onbegrensde mogelijkheden en de meest fantastische ontwikkelingen. Maar het is geen 'make believe'.  Het is een echte wereld.

http://www.feskens.eu/?p=95

http://www.cloudworks.nu/uploads/CW4-los-low.pdf

https://zoek.officielebekendmakingen.nl/ah-tk-20102011-3516.html http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/persoonsgegevens